Nationaal façadegedrag

‘Wat komt na boter, kaas en…’. ‘Wat volgt op aap, noot, ….’ Doodse stilte. Ook op andere vragen uit de dementie-test door de geriatrisch huisarts bleef een correct antwoord uit. Dat mijn 87-jarige moeder steeds vaker de plank missloeg gaf ze zelf al toe. ‘Grote gaten’, noemde ze het. Mijn vader krijgt nu verwijten als ‘jij vertelt ook nooit wat’. Met ontwijkende antwoorden, zien wij haar façadegedrag.

Allemaal niet prettig. Maar het allerergste aan deze situatie is, dat de geriater na alle mislukte antwoorden vaststelde: u hebt géén dementie. Twee vrienden hadden elk dezelfde ervaring bij één van hun ouders. Terwijl een vorm van dementie voor iedereen duidelijk was, werd de diagnose ‘dementie’ ontkend. Zelfs professor Joris Slaets (UMCG) heeft op televisie al aangedragen dat het beter is om beginnende dementie niet als dementie te diagnosticeren. Want, wat schiet de oudere ermee op?

Als iemand ander gedrag gaat vertonen en dat geven we geen naam dan zweeft iedereen. Vóór de ontkennende diagnose kon mijn vader het gedrag van mijn moeder goed pareren, want een vorm van dementie was helder. Nu zie je hem ermee worstelen.

Alle inspanningen om het taboe rond dementie te doorbreken, worden door professionals op deze wijze weer afgebroken.

Onderzoek heeft aangetoond dat door vroegtijdige diagnose en vervolgens professionele begeleiding, opname in een verpleeghuis gemiddeld met negen maanden wordt uitgesteld.

Geriatrische professionals bewijzen ouderen en hun omgeving dus een slechte dienst met dit ‘nationaal façadegedrag’.

 

Dick Kits

Terug naar boven